İLAHİ ADALET

Ben Meral. 43 yaşındayım.

Uzun yıllar hayatımın mükemmel olduğunu sandım.
Sevdiğim bir koca, iki güzel çocuk, sıcak bir yuva…

Deniz’le 30 yaşımda evlendim.
Elif 10, Mert 7 yaşında. Onlar benim dünyam.

Sonra iki yıl önce hayatımız altüst oldu.

Deniz’in böbrekleri iflas etti.

Doktorun söylediği cümleyi hâlâ hatırlıyorum:
“Uygun donör eşi.”

Bir saniye bile düşünmedim.

Testler, ameliyat, haftalarca süren acı…
Dikişlerim sızlarken bile onun başucunda bekledim.
O yaşasın diye kendi vücudumdan bir parçayı verdim.

Çünkü ben eşimi seviyordum.

Başta minnettardı.
Elimi tutuyor, “Sana borçluyum” diyordu.

Sonra… (Haberin devamini görmek ve okumak için resmin üzerine tiklayarak diğer sayfaya geçiş yapiniz)