68cf2bc78b650-Image

Çağrı gece yarısından hemen sonra geldi. “Lütfen… çabuk gelin. Odamda biri var.” Çağrı gece yarısından hemen sonra geldi. “Lütfen… çabuk gelin. Odamda biri var.” Görevli kaşlarını çattı; ses kısık ve korkmuştu. Beş yaşında bir kız çocuğu. Ailesi kızın hayal gördüğünde ısrar etse de görevli polis içgüdülerine güvendi. Kızın sesindeki bir şey, görmezden gelinemeyecek bir aciliyet ve korkuyu ima ediyordu. Dakikalar sonra polis küçük banliyö evine vardı. Gözleri korkudan fal taşı gibi açılmış kız, oyuncak ayısını sıkıca kavrayıp dolabı işaret etti. Memur Ramirez önderliğindeki polisler, dolaba temkinli bir şekilde yaklaştılar. Oda loştu, dışarıdaki sokak lambasının gölgeleri duvarlarda titreşiyordu. Bir polis, menteşeleri gıcırdatarak kapıyı yavaşça açtı. Koridordan gelen ışık huzmesiyle aydınlanan toz parçacıkları havada uçuşuyordu. Boş raflar onları karşıladı ve anne babalarının hiçbir sorun olmadığına dair güvencesini doğruladı. Ama sonra… duvarın arkasında hafif bir ses yankılandı. Herkes sustu. Hafif, neredeyse fark edilemeyecek kadar hafifti; alçak, ritmik bir vuruştu. Memur Ramirez, sessizliği işaret ederek sesin kaynağını duymaya çalıştı. İnceliğine rağmen, rahatsız edici bir ısrarla yankılanıyordu. D’evamı ıcın gor’sellerden ılerrrleyelıım…Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.